Archief | Uncategorized RSS for this section

Michelle en Tom’s Bruiloft

P1070575tn

Foto’s staan hier: Michelle & Tom’s wedding

Zo, we zijn er even tussenuit gepiept, het waren een moeilijke anderhalve week, maar dat is een heel ander verhaal, een verhaal op zich eigenlijk, en het gaat nog steeds verder. Komen we nog op terug. In ieder geval zijn we al maanden geleden door Michelle gevraagd of we naar de bruiloft wilden komen, natuurlijk willen we dat. Alles geregeld, een tripje met de ferry, een leuke B&B gevonden en de honden geboekt bij Frank voor een paar dagen. Helaas werd er roet in het eten gegooid (dat is dat andere verhaal) en moesten we op het laatste moment de hele zaak cancellen en vertellen dat we toch niet naar de bruiloft konden komen. Jammer jammer jammer.

En toen was er ineens afgelopen dinsdag dat lichtpuntje aan het einde van de tunnel, nog maar keer goed nagedacht en de knoop door gehakt, WE GAAN!

Donderdagochtend volgens goede traditie alles in de bus gelanceerd, de honden zaten er al lang en breed in, die beginnen zodra we met spullen heen en weer lopen al helemaal nerveus te worden en zodra ze hun kans schoon zien dan kruipen ze al lekker in de bus, dan kunnen zij tenminste niet vergeten worden. De boys weggebracht en de neus van Marco richting westen gezet, op naar Duinkerken! Even voorbij Gent doken we in Nevele de snelweg af voor de lunch die we in een klein dorpje dat eindigt op ‘gem’ genoten, daarna goten we in Nieuwpoort de tank nog tot aan de rand vol en rond de klok van drieën stonden we weer in de rij voor de veerboot. Jazeker, veerboot, die tunnel is wel leuk en snel als je haast hebt maar wij steken het verschil van meer dan 100 pop liever in onze eigen pocket. Gina vertrok direct nadat we aan dek waren om rondjes te trekken, maar dat werden hele korte rondjes, zo’n veerpont is een stuk kleiner dan een cruiseschip, haha, ik zag haar dan ook om de 2 minuten alweer voorbij schieten. Is er verder nog wat te beleven op zo’n boot? Neuh, niks aan. Lekker in het zonnetje zitten en de oogjes een half uurtje dichtknijpen dan maar. Vanuit Dover koers gezet richting London, want daar gaat het allemaal gebeuren in het weekend. We zijn ingekwartierd in East Grinstead, een dorpje in de buurt van Gatwick, in een koddige B&B in een doodlopend straatje, helemaal boven in het torentje, lekker rustig. Een korte wandeling bracht ons naar de Ship Inn waar we een drankje genoten en een kleinigheid van de kaart bestelden. Later op de avond schoten we nog even naar Crawley om de Berry’s een knuffel te geven en de boodschappen af te leveren, die man kan weer een paar dagen genieten van Limburgs bier, hahaha. Moe en tevreden hebben we ons teruggetrokken in ons torentje voor een heerlijke nachtrust.

De nacht was lang, we hebben heerlijk geslapen totdat de buurman vanochtend de kettingzaag tot leven riep, en ons natuurlijk ook, oef, wat een k*tgeluid, ik hoor liever de wekker, nou ja, ik hoor de wekker liever niet maar als ik moet kiezen doe dan maar de wekker. Die speelt elke morgen een prachtig intro, natuurlijk het geweldige gitaarstukje Cliffs of Dover, zie ook een van mijn vorige posts, da’s elke dag lekker wakker worden. Niks watjesmuziek, gewoon rammen ’s ochtends, laat die gitaar maar janken!

Stap 2, opstaan en douchen. Hahaha, ik zei toch al dat de B&B best wel koddig was, nou, ik moet al zijwaarts door de smalle deur, als je niet beter weet lijkt het net de muurkast, maar ach, verder valt het wel mee. Tot je onder de douche stapt, weer een stapje terug in de tijd, buiten in de regen wordt je sneller nat dan hier onder de douche, dus deze Boeddha body had even nodig om helemaal nat te worden. Maar het is allemaal gelukt hoor, goed je best doen en je bent weer helemaal spik en span. En dan die 2 kranen, om gek van te worden, waarom is dat toch? Elke keer als ik in Engeland of Schotland kom verbaas ik me er weer over, wat is dat toch met aparte kranen voor koud en warm water? Ik heb het aan een loodgieter gevraagd maar die had het antwoord ook niet. Zijn vrouw wel: de wasbakken die ze verkopen hebben 2 gaten voor kranen……duh……ik word gek!

Zo’n Engels ontbijt met vettige worst en geplofte tomaat in een badje van olie hebben we vandaag over geslagen, morgen toch wel en eigenlijk hoeft het helemaal niet, haha, we kennen met ongezond ook grenzen. Yoghurt voor Gina en een energiereep voor de schrijver, that’s is for this morning. We hebben nog wat aan gesukkeld en rond de middag zijn we de buitenlucht in getrokken. Onze Marco kreeg vandaag een rustdag, we maakten een wandeling door East Grinstead en vonden het station waar we een budgetkaartje scoorden om naar Londen te gaan, Gina wilde zo graag naar Harrods om er wat rond te neuzen. Ons kaartje was geldig voor de hele dag treinen, bussen een metro-en (hoe schrijf je dat?) en daar hebben we ook goed gebruik van gemaakt. Met de trein drie kwartier naar Londen, daarna met de metro van hot naar her en tussendoor ook nog even met de bus geweest, zo maak je optimaal gebruik van je eendagsabonnement. Lekker geluncht, daarna naar Harrods, van boven naar beneden alles bekeken maar heeeeeel lang in de gastronomie blijven hangen, een Mekka voor mensen die eten en drinken waarderen, je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het. Alleen de prijzen hè, die zijn ook echt Harrods, je zult weten dat je in een exclusieve winkel bent. Je hebt er 3 soorten klanten, 1) de toeristen, 2) de ‘gewone’ mensen die zich iets extra’s gunnen en 3) de rijken der aarde die zich door hun chauffeur laten afzetten, mensen vooral van Midden Oosterse afkomst die hoogstwaarschijnlijk nooit op een bankafschrift hoeven kijken of er nog genoeg op de rekening staat om te kunnen pinnen en zich gewoon alles kunnen permitteren dat er verkocht wordt. schilderijtje? 28000 pop. Nieuw klokje? 11000 pop. Ik had het gore lef om te kijken of ik een mooie nieuwe stropdas kon vinden, dat lukte prima……….189 pond, no thanks. Buiten nog even wat plaatjes geschoten van wat er allemaal voor de deur staat, met of zonder chauffeur. Rolls Royce, Bentley, Mercedes, Range Rover, Maserati, Ferrari, je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er of rijdt voorbij. De 2 witte Rollsen uit de Emiraten hadden kenteken 5555 & 55555, de Ferrari kwam uit Koeweit en de Mustang uit Qatar, dat zeg ik, de rijken der aarde. We hebben het snel achter ons gelaten en een wandeling gemaakt door Kensington waarna we tegen een bordje calamari aan liepen, lekkerrrrr! Na het eten en een lekkere koffie nog even een uurtje in Hyde Park gezeten, lekker uitbuiken en genieten, daarna de trein terug genomen vanaf Victoria Station naar East Grinstead waar we nog even een slaapmutsje dronken in de Ship Inn, onze nieuwe stamkroeg. Samenvattend: dag 2 , lekker even afschakelen en niks doen, gewoon niks, lekker rondbanjeren en genieten de dingen om je heen. Morgen, morgen moet we strak in het pak naar de bruiloft, onze eerste bruiloft in Engeland, ook hier is alles anders, ben benieuwd.

Zaterdag, de grote dag! We hebben lekker uitgeslapen, een lekkere brunch genoten in de pub om de hoek, om ons daarna in het gareel te gooien voor de festiviteiten. Pak aan, das om, jaja, zo gaat dat hier, het had niet veel gescheeld of het was een feestje met een lange jas en hoge hoed geworden, oef, dan had iedereen zeker iets te lachen gehad als ik zo op de foto was gegaan. Gelukkig dan maar dat het dit keer goed af liep en we alleen maar strak in het pak hoefden. Rond half twee waren we bij het kerkje, een heel klein kerkje in Crawly, de 4e oudste kerk van Engeland de oudste die nonstop in bedrijf is. Zo, dat was weer een stukje geschiedenisles. Het bruidspaar zag er prachtig uit, het was een leuke ceremonie, de vicar was best wel gemoedelijk en joviaal, dat is altijd wel leuk in een kerk ipv dat stijve gedoe. Na de ceremonie door naar Glen Farms, het ouderlijk huis van Tom waar de festiviteiten plaats zouden vinden. Het weer was heerlijk, we hebben de hele middag in de tuin gezeten en zijn daarna naar de tent verhuisd voor het eten. Na het eten ging alle remmen los en het werd een supergezellig feest. Even na middernacht hebben de handdoek moeten gooien, we hebben opa en oma nog naar hun hotel gebracht en waren blij ons stulpje ook weer terug te vinden. Moe, kapot en afgemat zijn we in ons mandje gevallen, nee dat mooie mandje van Fendi bij Harrods maar onze verenmatras bij ome Brian en tante Aileen van het B&B. Truste wereld, wij zijn klaar en gaan een uurtje liggen fermenteren. De plaatjes spreken boekdelen, toch?

Zondag………………oef……….de wekker ging………….snooze………………….en nog een keer………….en nog een keer………………en toen opnieuw ingesteld op later……….een uurtje of 2 later. Uiteindelijk toch maar eruit gekropen en de poetsvrouw afgepoeierd, nee, je hoeft niet te poetsen vandaag, geef maar een setje nieuwe handdoeken en dan is het goed, doei doei, fijne zondag, nou rot maar op. Inmiddels was het net na de middag toen we buiten kwamen, lekker, het regende…..duh, kunnen we hebben. Op naar Crawley, weer over die veldweg langs bomen en velden, daar aangekomen even naar de ASDA boodschappen doen, onze neus binnen gestoken bij Morrison, was ook niks, de Tesco hebben we links laten liggen, die is te duur en Sainsbury’s doen we morgen wel voor we vertrekken. Daarna terug om het dorpje nog even te verkennen, een plons koffie erin gemiept bij Costa, een stadswandeling, nou ja, dorpswandeling gemaakt en onze vermoeide botten in een hoekje op de bank gegooid in een kroeg, de Dorset Arms. Happy hour, joepie!

Na happy hour teruggestiefeld naar tante Brian en oom Aileen….uh….andersom….om ons een beetje op te kalefateren voor het diner. Niet veel poespas, gewoon een schoon hemd zonder biervlekken, hahaha. En weer terug naar het dorp, we hadden nog een pub op het oog die een goeie kaart had, helaas bleek toen we helemaal geinstalleerd klaar zaten dat ze geen warm eten meer serveerden, zelfs geen koud eten. Jammer, we hadden ons er eigenlijk een beetje op verheugd. Niet getreurd echter, terug naar de Dorset Arms, ff vragen en ja hoor, de keuken was nog open. Doe dan maar weer een drankje zodat we alvast iets in onze maag hebben. Gina volop aan de Pimm’s, ze heeft weer iets nieuws ontdekt. Braunie is redelijk standvastig en houdt het bij bier, moet ook wel, moet goed oefenen van de meester, volgende maand beginnen de lessen weer. Na het eten nog een drankje hebben we de aftocht geblazen om onze kamer weer een beetje op orde te brengen en al wat zaken klaar te maken voor de thuisreis. Ja, geef ons een minuutje of 10 en een hotelkamer ziet eruit of hij door vreemden overhoop gehaald is, hahaha, maar we zijn gelukkig niet de enigen, velen herkennen dit en zitten nu tijdens het lezen zachtjes met het hoofd te knikken. Betrapt! De avond kwam tot een einde en we trokken nog een keer de dekens over ons heen. Morgen weer in onze eigen waterplons, lekker!

Maandag: morning all, time to pack up and go home. Busje weer volgeladen met spullekes, afscheid genomen en voor een echt Engels ontbijtje een paar straten verderop aan tafel gaan zitten. Apart concept, je zoekt een tafel, daar ligt het menu, als je weet wat je wilt bestellen loop je naar de bar, ratelt het daar op, betaalt je rekening en gaat terug naar je tafeltje. Ooit komt het eten er dan aan en als je klaar bent vertrek je gewoon. Apart maar het werkt goed, is trouwens op meer plaatsen zo. Nog even naar Sainsbury’s om de boodschappen te doen voordat we weer over de bospaden en veldwegen richting Dover vertrokken. Een dik uur raggen en we stonden alweer in de rij voor de veerboot, tjonge, wat gaat dat allemaal snel. De boot vertrok op tijd, Gina natuurlijk weer rondjes draaien over het schip om fit te blijven, wederom klein rondjes maar ze loopt ze wel. De mensen zaten haar eigenlijk een beetje verdwaasd aan te kijken nadat ze al voor de 4e of de 5e keer was langsgekomen, die mevrouw die tikt niet helemaal lekker zeker?

In la douce France werden we er van de ferry gejaagd en mochten we weer gewoon aan de rechtse kant van de weg blijven. Inmiddels was het alweer bijna etenstijd dus wat doe je dan? Juist ja, je zoekt een fritkot. Nou ja, zoeken hoefde niet, we wilden naar het zelfde eettentje als op de heenweg, die was maandag open stond op de deur. Maar natuurlijk net niet deze maandag, er werd verbouwd, hebben wij dat weer. Dan maar naar het volgende dorpje en jawel hoor, daar vonden we zo’n etablissement tegenover het station. Na de friet stoofvleessaus met mayo en een snack verorberd te hebben lagen de laatste 200km asfalt nog voor ons om onder onze wielen door te laten glijden, even een klein beetje oponthoud tussen Gent en Brussel omdat daar iemand zijn Peugeotje in de vangrail had geparkeerd, een laatste stop in Maasmechelen om de dorst van Marco te lessen en zo kwamen we tegen 22.30 thuis aan. Busje uitpakken, douchen, een slaapmutsje en het was alweer na middernacht. De boys komen morgen pas thuis dus die hoefden niet uit, we konden gewoon lekker in ons bedje kruipen. Truste wereld, morgenochtend rinkelt de wekker weer.

Dinsdag: bah, de wekker, wat een irritant geluid! Vroeg gaan werken en na het werk de honden opgehaald en maar direct nog even door de wasstraat gejaagd want ze meurden weer een uur in de wind na zo’n logeerpartijtje. Rond 21.30 waren ze weer schoon en droog, we zijn weer compleet! Het was een lekker weekend, tot het volgende reisverslag!

Advertenties

Kritische noot

Het was mentaal gezien een redelijk zware week, de organisatie waar ik voor werk ondergaat momenteel een aantal veranderingen waardoor de drive en de motivatie bij de collega’s af en toe ver te zoeken is, ik moet eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik ze het niet eens kwalijk kan nemen, het is gewoon natuurlijk menselijk gedrag als je baan op de tocht komt te staan of als je naar je eigen functie moet solliciteren, maar uiteindelijk geeft het een watervaleffect en worden andere collega’s er weer de dupe van. Als kleinere vestiging is ons kantoor (voorlopig) de dans ontsprongen en verandert er niets, op andere vestigingen is dat wel anders. Neem ons hoofdkantoor, daar woedt de storm momenteel volop waardoor bovenstaand verhaal pijnlijk zichtbaar wordt. De rigiditeit van de organisatie en haar werknemers is tenenkrullend, je vraagt je af of je met zulke collega’s eigenlijk nog vijanden nodig hebt. Dat zijn de momenten dat je terugkijkt naar je 28 jaar verleden in het vak en weemoedig terugdenkt aan de tijd dat je nog als kleine expediteur je boterham verdiende, snel kon reageren, snel kon handelen en je klanten meer dan tevreden waren. Momenteel is het gewoon zo dat ‘snel’ niet meer in onze vocabulaire voorkomt, we kunnen langzaam of heel langzaam en als er dan nog iets hapert dan wordt er alleen maar beschuldigend met de vinger gewezen naar iemand anders, momenteel wil bijna niemand de verantwoording voor zijn of haar daden of acties op zich nemen, laat staan eigen initiatief aan de dag leggen, waarom zouden je ook, wellicht wordt je binnenkort toch overbodig. Bovendien lijkt het erop dat tegenwoordig 60% van onze werknemers de resterende 40% controleert in plaats van mee te helpen de problemen op te lossen. En wie is er uiteindelijk de dupe? De klant, degene die onze boterham betaalt. En dat is nou typisch iets wat mij tegen de haren instrijkt, de klant is in mijn bescheiden optiek altijd nummer 1 en mag nooit de dupe worden van onze interne problematiek. Maar goed, met die instelling schop ik dan natuurlijk weer tegen verschillende schenen van mensen die struisvogelpolitiek nog altijd hoog in het vaandel hebben staan. En dergelijke kritiek leveren heeft er in het verleden ook wel eens toe geleid dat mijn carrière binnen organisaties een halt werd toegeroepen, zeg maar ineens kort en overzichtelijk werd. Maar ik kan tenminste onbekommerd in de spiegel kijken. Steeds vaker echter rijst de vraag of het nog de moeite waard is om door te gaan, frustratie na frustratie te moeten ondergaan zonder enig zicht op vooruitgang. Bovendien gloort daar aan de horizon het jaar 2018, dat is het moment dat we ofwel genoeg (financieel) spek op onze ribben hebben om de handdoek in de ring te gooien en een lang gekoesterde droom over een toekomst buiten Nederland waarheid gaan laten worden of dat we het tot aan ons pensioen uitzingen in dit kleine landje met al zijn bekrompenheid. Een hoop zaken om over na te denken de komende tijd.
Zo, dat lucht op! Prettig weekend allemaal.

Maandag

Ik zeg: laten we de week rustig beginnen.

image

image

Het kookplaatje

Image

Dik 4 jaar geleden kwam onze Marco bij ons wonen. Op 5 mei ondertekenden wij de adoptiepapieren en een paar dagen later werd hij netjes bij ons afgeleverd, eindelijk bevrijd uit de klauwen van die Turkse meneer. Hij hoefde niet langer als enige busje zijn dagen te slijten tussen die andere, gewone, auto’s daar bij een metrostation in Dusseldorf. Aan boord, buiten alle buitennissige accessoires die je normaal niet in een huis-tuin & keuken auto vindt, vonden wij achter mijn stoel een niet al te grote subwoofer, voor het betere boem-boem geluid zullen we maar zeggen. Niet lang erna begaf het ding het echter, ach, het was toch eigenlijk niks voor iemand met een busje die op weg was om lid te worden van het ouwelullenkorps om met een hoop bas door de wereldgeschiedenis heen en weer te sukkelen; dus de kleine boombox werd gedemonteerd en verdween richting werkbank, eens kijken of er iets te vinden was dat we konden repareren. Helaas, je draait zo’n ding open en ……….duh……printplaat. Dichtschroeven die handel en in de kast ermee. Naar de container was nog een brug te ver, dat gebeurt altijd pas in een later stadium. Het bleef knagen dus er een paar mailtjes tegenaan gegooid richting de producent, die stuurde me zowaar het volledige schema van dat ding. Fijn, bedankt, en het werd stil.

Een jaar ging voorbij, nog een jaar ging voorbij, tot bij het doorspitten de van de kast ik het apparaat weer eens in m’n handen had, nog maar eens wat denkwerk verricht en eens een balletje opgegooid bij Tom, de man die in kabels, printplaten en elektronica denkt, hij bekeek de binnenkant van het inmiddels tot ‘kookpaatje’ (maar dat is een ander verhaal) omgedoopte apparaat en moest de handdoek gooien, het leek onbegonnen werk. Maar zoals ik al zei, het bleef knagen. Vorig jaar was daar ineens Henry, een kennis met ook altijd in de ene hand een soldeerbout en in de andere hand een multimeter, hij nam het kookplaatje in bewaring om er in de koude donkere wintermaanden eens naar te kijken.

Vorige week was daar plotseling die app waarin stond dat ik het kookplaatje kon komen ophalen, er stond dat hij het helemaal had nagekeken maar dan in een taal die ik ook niet begrijp, het ging over voeding van de REM sturing en SMD onderdelen, bruggetjes, IC’s, omleidingen en andere technische kreten, ik spreek een behoorlijk mondje over de grens maar hier kan ik dus echt niks mee, hahaha.

Vanmiddag het ding weer op zijn plaats gelegd, kabel erin gestoken en verrek zeg, er komt ineens weer boem-boem-boem achter de stoel vandaan. Braunie’s grijze haren en jaren verdwenen als sneeuw voor de zon, hij vertrok gelijk om met Zapp, de Black Eyed Peas en Fergie in zijn dreunende kampeerauto een rondje over het industrieterrein te draaien. Het zal wel geen porem zijn geweest, een dikke vijftiger in een zwarte bus die met zijn kop zit te schudden, maar wat kan het bommen, in iedere vent schuilt een kind nietwaar? Wereld opgepast, er rijdt een nieuwe dwaas rond met een hoop takkeherrie in zijn auto, hij past niet echt bij het stereotype maar schijn bedriegt. Laat hem maar, het zal wel onderdeel zijn van die beruchte midlife crisis, hahaha.

Henry, chapeau, je hebt het toch maar mooi klaargespeeld, hartstikke bedankt. 

Biersommelier opleiding

20140602_201139_resized 20140602_205704_resized 20140602_211202_resized 20140602_213114_resized 20140602_214540_resized 20140602_214620_resized 20140602_220252_resized 20140602_220511_resized 20140602_221511_resized 20140602_201139_resized - Copy

Het was weer een geweldige degoestatie avond, ik ging nog nooit zo graag naar school als tegenwoordig. Onze Pirelli (Dirk) was verjaard en bracht een drietal speciale bieren mee en ook wat houthakkersbrood en wat kazen. Bovendien had Xander een biercake gebakken. Van 18.45 tot 21.00 uur werd er stevig door het lesmateriaal gegaan, daarna gingen alle remmen los. Mwoah, viel wel mee hoor. Maar er stonden ook nog 5 speciaaltjes op de lijst van Syntra vanavond, die hebben we niet meer allemaal kunnen proeven, we hebben er een paar bewaard voor de volgende les over 2 weken.

 

Wat dronken we vanavond:

  1. Maredsous donker, zo’n 8%
  2. La Trappe, ook zo’n 8%
  3. Kasteel Rouge, 8%
  4. Biercake, gebakken met Kasteel Rouge
  5. Hopus, 8,3%
  6. Liefmans, 8%
  7. Omer, 8%

 

Maar om jullie toch weer even de indruk te ontnemen dat het alleen maar feesten en fuiven is, zie onderstaand een uitsnede van het lesmateriaal van vanavond:

 

Hoe bereken je het extractrendement? Zo dus:

 

Extractrendement (%) = (koudwortvolume (hl) x extractgehalte (g/100ml) x 100)/storting (kg)

 

Als volgt berekend:

 

  1. Het gewicht van de storting (in kg) – het gewicht is bekend via de weeginstallatie betrokken bij het malen of het storten. Nemen we als voorbeeld de productie van pilsbier met een storting van 7 ton (7000kg)
  2. Het koudwortvolume van de kookketel (in hectoliter) – hierbij gaat men als volgt te werk: lees eerst het heetwortvolume (in cm) af op de peilglazen van de kookketel. Zet dit heetwortvolume om in hectoliter met behulp van de tabellen van de desbetreffende kookketel. Bereken het koudwortvolume met de volgende formule en druk vervolgens uit in liter: koudwortvolume=heetwortvolume x.961
  3. Het extractgehalte bij 20 graden (in g/100ml), dit wordt als volgt bepaald: neem een monster van het wort uit de kookketel op het ogenblik van aflezen van de peilglazen op deze kookketel, koel af tot 20 graden en giet over in een maatcylinder. Dompel de saccharometer in de oplossing en lees het extractgehalte (in g suiker / 100g wort of graden Plato) af aan de bovenkant van de meniscus. Indien de temperatuur van het wort geen 20 graden bedraagt dient een temperatuurcorrectie te worden uitgevoerd. Zet deze waarde (aantal g suiker/100g wort) met behulp van de tabellen van Goldiner-Klemann om naar aantal g suiker / 100ml wort (bv 12g/100g = 12.56g/100ml)

 

Rekenvoorbeeld:

 

7 ton storting geeft op het einde van het kookproces 464 hectoliter hete wort. De saccharometer geeft bij 20 graden een extractgehalte van 12 graden Plato. Bereken het extractrendement van de brouwzaal.

 

  1. Gewicht van de storting: 7 ton (7000kg)
  2. Koudwortvolume (hl): 464hl x 0.961= 445.9hl
  3. Extractgehalte (g/100ml): 12 graden Plato = 12g/100g=12.56g/100ml
  4. Extractrendement (%): (445.9×12.56×100)/7000=80%

 

Geloof me, na een paar uurtjes op deze stof te zitten kraken ben je wel toe aan een biertje, of 2, of 3, of…….

Sara

De plaatjes staat hier: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.4137131443873&type=1&l=8ac3febbbf

 

Dagje vrij, maar dat begon al redelijk vroeg, al ver voor negenen werd er voorbereid, de honden uitgelaten en gevoerd, douchen, soigneren en even na 9 uur vertrok de zwarte Newfmobile noordwaarts met 2 poppetjes en 2 knuffels. Ruim voor de middag kwamen we aan op onze eerste stop, de Bloemenjungle in Ridderkerk, Gina had wat plantenpotten besteld bij Joeri en we shopten ook nog voor wat ander zomergoed voor in de onze potjes aan de muur en in de tuin. Maar eerst een kop koffie in het Bloemenjungle café, afgelopen vrijdag geopend voor het grote publiek en nu al een runner. De dames vertelden dat ze een druk weekend achter de rug hadden en zelf op een slappe maandag waren er toch nog enkele tientallen klanten een bakkie en een broodje komen doen. Goeie zet van de junglemensen! Ondertussen was Mo achter de schermen druk in de weer om een ruiker voor Gina in elkaar te draaien, dat had ik via Louise geregeld, en Karian kwam net op 2/3 van de tosti om de hoek om het aan Gina te presenteren. Mooi bossie hoor!! Maar ja, Gina houdt niet zo van verrassingen, vandaar die veelbetekenende blik op de foto, haha.

De jongens mochten ook even een rondje de benen strekken in het Oosterpark en moesten natuurlijk ten tonele verschijnen bij de medewerkers, vooral die klein gevlekte want dat is tenslotte een telg van de Bloemenjungle, hier liggen zijn roots, hier staat zijn stamboom zeg maar. Er werd druk geknuffeld en Joeri trok de bus nog even uit de rij om ons een plaatje te kunnen laten trekken met die kleine smurf tegen een mooie achtergrond.

Daarna was het tijd om onze bruine knuffel naar zijn geboortegrond te brengen, op naar de Blue Saloon in Zoetermeer om hem door Sonja wat te laten fatsoeneren, zijn oren en poten konden wel een ruk en plukbeurt gebruiken. Leike ziet er inmiddels weer piekfijn uit, net als Harieke die ineens ook op tafel klom en zoiets had van: knuffel mij ook maar. Dus die zwarte oren zijn ook onderhanden genomen, gelukkig is zwart gemakkelijk daar kan gewoon de schaar in, bij bruin mag dat niet. Na een gezellige middag bij Ton en Sonja, waar we ook nog kennis maakten met de oudste kleinzoon en waar Ramona met Casper ook nog even binnen wipte voor een verjaardagsknuffel en een presentje was het weer tijd om onze trouwe oliestoker weer aan te zwengelen voor de volgende bestemming: het strand van Scheveningen! Het veilingkistje van de veiling in Grubbenvorst dat Ton en Sonja prachtig hadden ‘ingericht’ kreeg een prominente plaats in de bus.

Scheveningen, lekker een stukje langs het strand gewandeld maar dat ging niet lang goed want er waren surfers in het water. Tja, dan weet je het wel, bruinemans gelijk helemaal door het lint, baasje, vrouwtje, kijk, daar liggen er in het water, ik ga ze maar gauw eruit halen. Nee Leike, dat hoeft niet, die zijn er zelf in gerend. Nee baasje, je snapt dat niet, ik moet ze gaan redden, die mogen niet in het water blijven, dan verzuipen ze. En midden in de discussie vertrok hij, Gina achter zich aan sleurend richting de branding. HUUUUU peerd…….te laat, Gina stond al tot over haar enkels in de Noordzee, eerst vloekend maar uiteindelijk krom van het lachen. En die kleine vleksmurf? Die vond het maar niks, schijthuis dat ie is, blaffen naar het water, ruiken aan de schuimkoppen die op het strand gegooid waren, hij snapte er niks van. Maar hij wilde wel direct met Leike mee, waarschijnlijk om dan aan de rand van het water weer luidkeels te gaan staan protesteren. Enfin, langs de waterkant wandelen was dus niet zo’n succes, Gina dacht er nog heel even over om Leike maar los te laten maar dan was het voor alle surfers gelijk einde verhaal geweest, uit het water, over het strand, over de boulevard tot achter de dijk, Leike zou ze wel even redden. Van het strand dus maar en op naar de haven om een visje te vangen. Bij de Dagvisser vonden we een plekje in de zon op het terras, we nemen een drankje, lieten een visje bereiden, smikkelden alles op en likten onze vingers, de chef was kwistig geweest met de knoflook, daar zullen we morgen ook nog wel plezier van hebben. Toen de zon in de zee begon te zakken hebben we de neus van onze zwarte vriend weer naar het zuidoosten gedraaid en rond 23.00 uur waren we weer thuis, moe maar voldaan, het was een fijne dag vandaag!

Drenthe 2014

En de plaatjes staan hier: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.4049103203222.1073741831.1751246772&type=1&l=f93d316e24 

Hoi leesvriendjes en vriendinnetjes, we zijn er zonder veel poeha tussenuit gepiept, lekker een midweekje in Drenthe. Vanochtend vanaf het moment dat de eerste spulletjes werden klaar gezet werd onze Leike al peutnerveus en begon te drentelen tussen de deur en de poort, toen de poort open ging stond hij gelijk achter de bus, vergeet mij niet hè, jullie gaan toch niet zonder mij weg hè? En Harieke, klein Harieke, die vond het allang leuk en sprong links en rechts om Leike heen, wat ben je toch nerveus oudje, kom, we gaan spelen, wacht maar, ik bijt weer in je oren!

Nadat de bus tot aan de nok gevuld was vertrokken we rond de middag rustig richting Smilde, net onder Assen op loopafstand van het TT circuit, leuk hè. Na een ritje van een uurtje of 3 in sukkeldraf, zoals dat hoort in een kampeerauto, vakantie begint immers voor de deur, kwamen we om precies 16 uur aan in Smilde bij ons stulpje, gelegen aan het einde van een doodlopend paadje aan de rand van het bos. Het is een oud boerderijtje met een grote omheinde tuin waar de honden vrij in kunnen rondrennen. Gauw maar even wat plaatjes getrokken voordat we de inhoud van de bus weer her en der neerkwakten voor die traditionele ‘lived in look’ en het gezellig werd. Alie de beheerster die ons al stond op te wachten legde ons de ins en outs van het huisje en de omgeving uit en wenste ons veel plezier voordat ze over de horizon verdween, ons achterlatend in het grote donkere bos……….mwah, maar niet heus, hahaha, we zitten dan wel aan de rand van het bos, maar aan de andere kant is er weiland.

De inhoud van de koelkast in de bus werd verhuisd maar binnen en niet lang erna lag er een typisch vakantiediner in de pan, hamburger Hawaii met een gebakken eitje en gebakken aardappeltjes, yammie. Na het eten nog lekker een uurtje met de honden naar het bos geweest om daarna onze benen te strekken voor de open haard. We hebben hem nog maar even niet opgestookt, de laatste keer dat was zoiets deden moesten we de volgende ochtend alles tegen elkaar open zetten om de 33 graden naar buiten te begeleiden. Laat dat blokje hout dus nog maar even, haha. De rest van de avond brachten we heerlijk rustig door onder het genot van een drankje met onze knuffels aan onze voeten, uitgeteld na al dat rondrennen en wandelen. Truste allemaal, tot morgen.

En morgen kwam, heel langzaam! Natuurlijk is het hier op het platteland aan het einde van een doodlopend bospaadje héééél erg stil. Sjteiste op? Wie laat is ut? Waat zaeste? Brenn aaf, vöölste vruig. En zo werd dus uitgeslapen. Gina niet, die was al op tijd onder de wol gekropen, die ging de honden lekker uit laten. Er kwamen wat regenbuitjes langs, buiten was het droevig weer dus lekker op het gemak opgestaan, brunch genoten (zie foto’s) en na de middag op het gemak klaar gemaakt om te gaan wandelen. Nationaal park Dwingelderveld was ons doel, onze Hildegard riep luidkeels ‘nach rechts’, ‘nach links’ en ‘Scheisse, du bist wieder falsch gefahren’ om ons via allerhande hobbelige achterafweggetjes naar het park te loodsen. Daar aangekomen een leuke route uitgekozen die ons een uurtje of wat over weilanden, heide en door het bos liet trappelen, de jongens vonden het natuurlijk maar al te prachtig, lekker snuffelen, banjeren, op een paar plekjes ongezien eventjes los rennen maar hoofdzakelijk aan 8 meter lijn, meer dan voldoende. We hebben kans gezien om wat alleraardigste plaatjes te schieten, al zeg ik het maar weer zelf, ze zijn ook nog redelijk goed gelukt ook. Het was op de open plekken ijzig koud dus muts en handschoenen waren zeker geen overbodige luxe vandaag. Gelukkig waren we tot de tanden gewapend (of bewapend) met onze Under Armour cold gear, wij zijn echt niet meer voor één gat te vangen hoor, we zijn overal op voorbereid. Lekker moe in de benen en in de poten zijn we weer huiswaarts vertrokken, onderweg nog even een bliksembezoek gebracht aan de Jumbo voor wat versnaperingen. Het avondeten bestond vandaag uit overblijfselen van gisteren, er zat nog een hamburger in het pakje, er lag nog een doosje cevapcici, aardappeltje erbij met wat peterselie uit de tuin, koffie na met een lekkere digestief, natuurlijk van thuis meegenomen, Medovaca, het welbekende godenvocht uit Istrië. Daarna nog even de honden uitgelaten en nu hangen we lekker voor de buis, lekker rustig. Goed hè. Tot morgen allemaal, ik verwacht niet dat er vanavond nog iets interessants te melden gaat vallen. Biertje? Lekker, doe maar! Baileys rocks. Lekker, doe maar!

Woensdag, het midden van de week. Na wederom een lekker ontbijtje hebben we lekker in het ochtendzonnetje in de tuin gezeten, de boys ravotten heen en weer, wij erachteraan, zijn weer achter ons aan, rondje zitten, koffietje erbij, lekker. Rond het middaguur zijn we richting Kamp Westerbork vertrokken waar we een paar kilometer door het bos hebben gewandeld voordat we bij het kamp kwamen. 102000 Joden zijn tijdens de oorlog van hier afgevoerd naar de vernietigingskampen. Het maakt best wel een diepe indruk op je als je daar zo staat. Het monument, het laatste stukje spoorlijn waar de wagons volgepropt werden is bewaard gebleven. Na een heerlijke tweede boswandeling zijn we weer naar ons huisje aan het bos teruggekeerd waar de jongens zich opkrulden voor een diepe late middagslaap. Baasje en vrouwtje zijn richting Assen vertrokken, daar een uurtje door het centrum gewandeld, de marktkramen werden net afgebroken, woensdag marktdag in Assen, hè, jammer nou, maar ach, we gaan normaal ook nooit naar de markt dus waarom zouden we nu wel zijn gegaan dan? En toen werd er ineens op ons geroepen…………hoehoe……Gina……Eric………..het is tijd om aan tafel te gaan!! Op naar steakhouse de Piri Piri waar we een heerlijk maaltje kregen voorgezet, een lekker sappige bief voor Gina en voor de schrijver een sateetje van de haas, compleet met seroending, apart, de kok of de menusamensteller zal wel Indisch bloed hebben. Na alles weggespoeld te hebben met, natuurlijk, een biertje, waren we klaar om de avond rustig door te brengen. Op weg naar huis reden we langs het TT circuit en hier stonden de poorten wagenwijd open, hop naar binnen dus, rondje gereden, overal gesnuffeld, wat plaatjes geschoten en weer vertrokken. Er wordt al druk getraind voor de WK superbike over een paar weken, er zijn al verschillende teams aanwezig. We horen ze overdag ook over het circuit raggen met hun viertakten. Voor het donker nog even een rondje met de jongens langs de bosrand gelopen en daarna voor de buis gekropen voor een setje criminal minds. En zo kwam er weer een heerlijke vakantiedag ten einde. Truste wereld, tot morgen.

Donderdag, wat gaan we vandaag allemaal doen? Eerst maar eens ontbijten en een lekkere bak koffie erbij. De bus heeft weer aangetoond dat veel plaats best wel nuttig is, ook onze dolce gusto is gewoon mee op vakantie, net als een hoop andere dingen die je bij een ‘travel light’ scenario allemaal niet mee kunt sjouwen.

Op naar het Drentse Wold voor een lekkere……ja…..ja……jazeker….bos- en heidewandeling, het was perfect weer voor de jongens, niet te warm en ze vonden het natuurlijk weer prachtig om te kunnen ravotten en allerlei luchtjes op te snuiven. Later in de middag hebben we de hondjes weer in de 2000 vierkante meter tuin geparkeerd waar ze samen weer net 2 vierkante meter in beslag namen om een rondje te slapen. Wij zijn nog even wat boodschapjes gaan doen en rond etenstijd hebben we ons in gekwartierd bij de visboer in de stad om daar wat kipnuggets weg te werken. Hahaha, natuurlijk niet, lekker verse vis hebben we gehad, voor je neus vers gebakken. Een hele bak kibbeling met knoflofsaus en frietjes erbij, smaakte prima. Daarna nog een rondje bos gedaan met de boys en nu zitten we lekker aan een verse bak koffie met een digestiefje. De avond verbrengen we weer lekker rustig met z’n vieren voor de buis, misschien kunnen we nog een potje ganzenborden of monopolyen, zal wel niet, hahaha. Dag allemaal, tot morgen!

Het is alweer vrijdag, een goede vrijdag nog wel. Tijd om alles weer in ons busje te verstouwen en de neus richting zuiden te draaien, Limburg here we come, let the weekend begin! Lekker hè, nóg drie dagen vakantie, joepie! Na een laatste wandeling langs de bosrand en in het bos was het tijd om de sleutel in te leveren. Het huisje werd weer ontdaan van onze eigendommen en rond de middag zijn we op pad gegaan. Tegen de verwachting in was het eigenlijk (op onze route) redelijk rustig, nergens file gehad, nergens vertraging of opstoppingen, da’s wel zo lekker als je 2 haarballen bij je hebt. Het weer speelde ons perfect in de kaart, het was een graadje of 10-12 gedurende de reis, net warm genoeg. In Nijmegen zijn we nog even bij Toko Rinus gestopt voor was versnaperingen en een paar boodschapjes, rara wat schaft de pot in het weekend? Zeker, iets lekkers, en zeker niet Hollands, hahaha. Ergens in de namiddag waren we ineens weer thuis waar we de hele exercitie in omgekeerde volgorde nog eens deden. De jongens zijn lekker in slaap gevallen na een weekje bos en hei trappen. Uitpakken die handel en thuis maar weer inruimen. Hapje eten en zo komt er een einde aan wéér een vakantie, een korte maar wel lekkere. En dit huisje staat geprogrammeerd, daar gaan we zeker nog eens naar terug. Onze Marco Polo heeft zich ook weer kranig geweerd, volgestouwd met 2 poppetjes, 2 hondjes en een lading bagage gaf hij geen krimp en bracht ons met een gemiddeld verbruik van 1:13 heen en weer door het land. Niet slecht voor een bus van dik 2.5 ton met een 3 liter 6 cylinder achter de koplampen!

Vanavond doen we de traditionele weekbespreking, morgenvroeg hondenschool en dan is de kalender leeg, zondag en maandag lekker rustig thuis nog wat kleine items van de lijst schrappen. Bandenwissel, winterwielen poetsen, honden wassen, onkruid verdelgen, busje wassen, koken, bakken, wandelen, fiets poetsen, wateraanvoer naar de nieuwe koelkast aansluiten (eindelijk), vogelhuisjes verven, we hebben nog meer dan voldoende te doen. Komt wel goed. Tot het volgende reisje, volgende maand trekken we er weer op uit.