Is er meer tussen hemel en aarde? Er is meer tussen hemel en aarde!

Bij de ongelovigen liep ik voorop, maar door het eerst zien dan geloven principe heb ik toch mijn mening bij moeten stellen, er zijn gewoon onverklaarbare dingen, nu accepteer ik dat. Vandaag bezochten wij een lieve vriendin die op een heel ander niveau contact heeft met dieren dan wij normaal gewend zijn. Zij is ook degene die ervoor zorgde dat onze Bèrke jaren geleden het licht in zijn ogen terug kreeg terwijl de medische wereld niets meer kon doen toen hij blind werd. Dit keer namen we ons kleine vlekje mee, onze Harieke is een op en top nerveuze energiebundel die het liefst (ik schreef het al eerder) als kangoeroejong zijn tijd zou slijten veilig weggedoken in de buidel van zijn moeder (of baasjes, vooruit dan maar) om van daaruit de wereld te bekijken. Hij is altijd direct bij je, niet weg te slaan, moet altijd fysiek contact zoeken, is heel onzeker en de zenuwen gieren door zijn lijf, het staat altijd gespannen. Ook aan een normale portie voer heeft hij niet genoeg want ook zijn stofwisseling is sneller waardoor hij eerder mager lijkt dan ‘aan de maat’. Ergens hadden we zelf het idee dat hij een geestelijke handicap heeft en we wilden weten of hij gevaar zou gaan opleveren voor zichzelf en zijn omgeving, dat zou betekenen dat we ergens in de toekomst een hele zware beslissing zouden moeten nemen. best wel somber gestemd gingen wij dus op pad richting het Antwerpse om hem op de werkbank te leggen. Al vrij snel kwam de oorzaak boven water: enorme verlatingsangst, gedreven door een trauma dat hij in zijn prille jeugd heeft opgelopen. Ooit is hij als hele kleine puppy wakker geworden en was hij helemaal alleen, zijn moeder was er niet en zijn broertjes en zusjes ook niet en dat was voor hem een dermate traumatische ervaring dat die bepalend is geworden voor zijn gedrag. Het kan best dat het alleen zijn maar een minuutje is geweest en de rest van het nest maar op een paar meter verwijderd was maar het heeft hem voor zijn leven getekend. Hij is in zijn geestelijke groei dan ook wat achter gebleven omdat het trauma allesoverheersend was, niet alleen willen/kunnen zijn, altijd maar aandacht vragen en contact zoeken neem al zijn tijd in beslag, hij is net een druk kind. Na een vrij lange sessie waarin op een heel ander niveau met hem ‘gepraat’ is mocht hij nog een kwartiertje met Joy in de tuin ravotten, dat was weer even schrikken, zo’n jong golden retriever is toch wel heel erg snel, binnen de kortste keren hingen beide tongen bijna tot op de grond en zijn ze er maar lekker bij gaan liggen. Blij met de conclusie zijn we weer naar huis gereden, klein Harieke is in een diep tevreden slaap gevallen die hij thuis heeft voortgezet. Onderweg hebben we nog een afsteker gemaakt naar onze vriend Chris de benchkoning om de afzetting voor om de Primo op te halen zodat onze 2 kunstzinnige vrienden er niet hun tanden in kunnen zetten. Dank aan Chantal die Harieke’s probleem onder woorden heeft weten te brengen, nu weten we wat er gedaan moet worden en gaan we volop aan de slag, Harieke moet maar eens groot worden, hij kan niet zijn hele leven puppy blijven. Over een paar maanden gaan we nog eens terug voor een vervolgsessie om te kijken of vlekkemans zijn hoofd er dan beter aan toe is.

IMG_20150514_142618 IMG_20150514_142653 IMG_20150514_142654 IMG_20150514_142701 IMG_20150514_142708 IMG_20150514_144144 IMG_20150514_144435

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: