Kreta 2014

De plaatjes staan hier: KLIK

Dag 0, zaterdag 7 september

Zo, het is vakantietijd en je weet wat dat betekent hè, Brauns moet tussendoor tijd vrijmaken om het verloop van de dag(en) te documenteren. En zo geschiede. Er zijn nog maar weinig vakanties geweest waar ik zo reikhalzend naar heb uitgekeken als deze. De gebeurtenissen van de afgelopen weken hebben de accu helemaal leeg getrokken en het is hoog tijd om een paar dagen af te schakelen. Op naar Kreta, nou ja, dat hadden we al een poosje geboekt staan hoor, het was even dubben of we weer de Alpen over zouden trekken naar ons geliefde Kroatië maar na wat heen en weer discussiëren besloten we om een vliegvakantie ervan te maken, weer 3000km met onze bus door de bergen hadden we eigenlijk geen zin in. Ik zeg boek maar een weekje Mallorca of zo, lekker dichtbij, een paar uurtjes vliegen en je bent er. Is goed zegt Gina, een half uurtje later komt de bevestiging al, we gaan naar Kreta. Ook goed, net zo lekker. En ook nog geboekt vanaf Maastricht, lekker gemakkelijk en dichtbij.

En dus staan we aan de vooravond van een welverdiende vakantie. Aan het einde van de middag de boys naar hun meest favoriete speeltuin gebracht, ze voelen zich er toch zo thuis, we zijn blij dat we deze plek gevonden hebben. Ze spurten gelijk van dus naar achteren toe naar de speelweides en daar zijn ze de hele dag niet meer weg te slaan. Gelukkig kunnen ze het allebei goed vinden met andere honden, Leike is gewoon zijn hele leven al happy en Harieke, och, die rent er gewoon achteraan, snapt niks van de wereld en speelt lekker mee.

De avond gebruikten we om al een beetje in een Mediterrane sfeer te komen door een hapje te eten, een drankje te drinken en ouders en schoonouders even gedag te zeggen om daarna nog een uurtje in ons tuinkamertje door te brengen. Zonder de honden, dat was toch wel even wennen hoor, normaal ligt er altijd zo’n bolletje haren aan je voeten.

Dag1, zondag

Onwennig hoor, nog de hele dag te hebben voordat het vliegtuig vertrekt, normaal vertrekken we voor de middag al over de plas. Enfin, ’s ochtends de koffers maar weer eens van de zolder getrokken en klaar gelegd, wat spulletjes verzameld en erin gegooid, onze snorkelspulletjes opgeduikeld en voor de zekerheid ook maar ingepakt. Rond een uur of 3 zijn we richting de luchthaven vertrokken, de kleine grijze donderbus hebben we tussen al die andere auto’s van vakantiegangers verstopt, met dien verstande dat wij een licht voordeel hebben, gniffel gniffel. Ingecheckt bij de juffrouw aan de balie, door de security en……………………….zitten dan maar, het wachten is weer begonnen. Een kwartiertje of later mochten we naar buiten toe, nee, geen slurf, gewoon over het platform lopen, gelukkig was het droog. En als je al bijna 30 jaar met tussenpozen op de luchthaven rondloopt dan kennen ze je natuurlijk, de mannen van de luchthaven die de kisten afhandelen staken een hand op ter begroeting en Eric Machiels liet heel even zijn sirene horen om goeiedag te zeggen. Hij kwam ook nog even een handje geven en een fijne vakantie wensen toen ik nog onderaan de trap stond; ineens begon het vliegtuig heen en weer te schudden, er waren rellen uitgebroken aan boord! Het beste Eric, ik ga eens kijken wat er aan de hand is. Oef, dat had ik beter niet kunnen doen, direct vooraan in het vliegtuig was oorlog uitgebroken! Een ouder koppel had zich op rijtje 2 genesteld en zei tegen Gina gezegd dat ze er maar lekker bij moest komen zitten. Wisten die mensen veel welke toorn ze over zich af geroepen hadden! Gina had 2 van de 3 plaatsen voor ons geboekt, eerste rij, niemand voor je én extra beenruimte, en nog wel tegen een meerprijs van € 7,50 per persoon, een lacher natuurlijk tegenover wat we normaal betalen voor wat extra ruimte op onze doorgaans ‘iets’ langere vluchten. En dan komen er 2 proleten die menen dat ze die plek zomaar in kunnen pikken. Als je Gina een beetje kent weet je wat het gevolg is………………… opzouten naar achteren toe, gvd, wie denk je wel wie je bent……………….en zo geschiede……………….de mensen hadden zgn ‘niet gezien’ dat ze in rij 20 zaten, nou dat probleem was gauw opgelost, haha.

Simon ‘van de toren’ was vrij maar zijn ook zeer vakkundige collega’s zorgden ervoor dat we netjes op tijd de baan af denderden en het luchtruim kozen richting zuiden. Wel een beetje raar, een DC8 met volle bepakking had vroeger de hele baan (en soms wat extra’s nodig om net voor het hek de wielen in te trekken, een B737-800 gebruikt maar ongeveer de helft en is in een mum van tijd op cruising altitude. Ja, vroeger was alles anders, oef, ik voel ineens de jaren tellen, bah bah. Wellicht tientallen keren ben ik runway 22 afgedenderd in een DC8, waarschijnlijk ook de laatste keer dat ik van Maastricht vertrokken ben. Zat ik lekker in de cockpit achter de captain op de jumpseat en kon door de raampjes kijken en alles live meemaken, gouden tijden. Zoek ze maar eens op op youtube, DC8 take offs en landings, dat was soms nog echt werken voor die mannen. Na de start vertrok ik trouwens meestal direct naar achteren toe naar positie 1 waar de vracht zo was opgebouwd (onder mijn eigen toezicht natuurlijk) dat er een lekker bedje voor mij vrij was, een lap plastic uit de loods als deken en je sliep heerlijk een paar uurtjes voordat ze de verwarming uit zetten (vuile hufters) om mij heel onsubtiel uit dromenland te halen. Geloof me, als ze de verwarming uit zetten werd het achterin gemeen koud en werd je subiet wakker, klom je van de pallet en zocht je heil in de cockpit waar 3 lachende gezichten je verwelkomden, wat zeggen ze ook alweer over leedvermaak? Juist ja, nogmaals: vuile hufters! Nee, niet heus, het waren gouden gasten, eerste klas rouwdouwers maar ook vakmensen. Ik heb nog altijd contact met een aantal van die mannen. Maar ja, good old days, ze komen nooit meer terug.

Nou, niet afdwalen, bij de les blijven Braunie! We vertrokken dus vanaf ‘Beek’ en zetten koers naar het zuiden via Duitsland, Italië, Kroatië en Griekenland om na krap 3 uurtjes in Heraklion te landen. Woehaa, slechts 3 uurtjes en we zijn er al! Koffertje gepakt en op naar de bus. Oef, weer een teleurstelling, we zouden uiteindelijk 2 uur onderweg zijn, hotseknotsend over de wegen van Kreta, elke keer een paar gasten eruit schoppend tot we eindelijk aan ons hotel kwamen. Bijna middernacht! Hello, welcome to the hotel, please fill in this form, there are sandwiches in your room since you have missed dinner today. Sorry nachtportier maar fuck you, koffers net over de drempel getrokken en direct omgedraaid naar een taverne in de buurt waar we nog iets te snavelen vonden, vergezeld van een drankje om onze vochtvoorraad een beetje op peil te houden. Toen onze vochtvoorraad laten we maar zeggen weer op peil was hebben we ons mandje voor de ze week opgezocht, het bleek een onrustige nacht te worden, oef, dat mandje van Fendi bij Harrods kwam ineens weer bij me op, lekker!! Truste wereld, wij zijn er klaar mee.

Dag 2, maandag

Op tijd eruit, tja, heb ik dat weer, vakantie en toch de wekker zetten, wat een ellende! Kop onder de douche en naar beneden toe, naar de ontbijtzaal. Plekje gezocht buiten in het ochtendzonnetje aan het zwembad en genoten van het ontbijt en het feit dat je lekker buiten kunt eten. Ja smartass, je kunt altijd buiten eten maar hier rond de Middellandse zee en in tropische gebieden is het altijd een andere gewaarwording dan thuis!

Na een verkwikkende douche zijn we richting zee gelopen, onderweg werden we al toegezwaaid vanuit wat waarschijnlijk onze nieuwe stamkroeg gaat worden, kalimera Yannis, we komen strakjes nog wel even langs. Aan de boulevard linksaf richting het centrum van het dorpje. Rethymnon, parel aan de Cretenzer noordkust, blablabla, een toeristenval zoals er honderden, nee, duizenden zijn langs de kusten van warme landen. Obers van elk restaurant proberen je te paaien toch maar vooral plaats te nemen en te genieten van het lekkerste eten en drinken op het eiland, duh, die kennen we ondertussen, we zoeken zelf wel een plekje waar wij het leuk vinden, vriendelijk bedankt, efcharisto. Zo gezegd zo gedaan, hier en daar een drankje, effe zitten, effe lopen, winkeltjes kijken, het blijken dezelfde ‘sjinkebuutjes’, (uh, voor de niet Limburgers dat zijn buutjes waar ze sjink verkopen, hahaha) te zijn als overal op de wereld, alles nep en zogenaamd goedkoop! No thanks, wij houden het gewoon bij de primaire levensbehoeften, eten en drinken, of drinken en eten, ’t is maar net hoe je de volgorde ziet. Tussendoor zijn we een zijstraat ingeslagen om bij een klein pappa en mamma restaurantje een broodje gyros weg te werken, was heerlijk. Ergens in de middag zijn we de verschillende kilometers weer terug geslenterd om een siësta te houden met de airco op standje ‘cool’. Daarna door om het buffet te tackelen, natuurlijk is er voor ieder iets te vinden, vooral voor konijnen is het een waar Mekka. Maar de carnivoren vinden er ook wat, er is altijd vlees, vis en gevogelte, joepie, een hele geruststelling. Het was niet echt dat je zegt ‘wauw’ maar wie hier honger lijdt is een kniesoor. Na een lading toetjes die voornamelijk opgebouwd zijn uit suiker en/of honing konden we de avond met frisse energie tegemoet. Hetzelfde traject tot aan zee (zo’n 100meter) maar dit keer rechtsaf, nog even doorstappen en we stonden voor de Cactus Bar, het zat er lekker vol met Grieken, sorry, Cretenzers (mooi woord hè) en er was nog een zitje vrij. Laat maar komen, sjöd in sjöd in, ouzo voor Gina en een biertje voor de zytholoog in wording die zijn eerste les na de vakantie gemist had. Ik maak het goed Hans, ik doe wel wat extra oefeningen, haha. Na een emmer bier en een halve fles ouzo vonden we het tijd om een frisse neus te halen en een stukje te lopen om alle alcohol een beetje door onze vermoeide lijven te verdelen, we hadden er echter niet mee gerekend dat Yannis, yazeker, ons stond op te wachten en naar binnen trok voor een slaapmutsje. Kunnen we hebben, nog maar een biertje en een ouzo, en een bordje druiven voor het idee dat je toch iets goed doet. Uiteindelijk hebben we ons los weten te trekken uit de greep van de op toeristen beluste lokale horeca en hebben we onze in onze koele hotelkamer verschanst. Maar niet voordat we gereserveerd hadden voor de traditionele Cretenzer avond van morgen. Truste lieve lezers, tot morgen, goedenacht!

Dag 3, dinsdag

Ring ring, piep piep, daar is ie weer die verrekte wekker. Kop onder de kraan en naar beneden toe, een tafeltje gekaapt en een stevig ontbijt naar binnen gewerkt om de dag weer aan te kunnen. Een verfrissende douche later zijn we hetzelfde traject weer ingeslagen, op naar het centrum. Aan het water naar links en nu in een keer door naar het haventje met zijn terrasjes aan het water zoals op inmiddels miljoenen foto’s te zien is. Wij hebben natuurlijk ook de verplichte plaatjes geschoten en nog wat door het centrum gelopen, hier en daar onze neus binnen stekend in winkeltjes en hotels. Na een eerste biertje op een terrasje waar we wat wind konden vangen zijn we terug gelopen naar de haven om een plekje te zoeken aan een van de tafels van Palazzo, volgens Tripadvisor een echte aanrader. Laat maar komen die vis, een bordje gavros (sardientjes) en een bordje inktvis, een paar biertjes en een fles water, meer was niet nodig om ons tevreden te krijgen. Het smaakte allemaal prima en de porties waren behoorlijk, we zullen ook een review toevoegen als tevreden klanten. Nog wat slenteren, een kop koffie en een ijsje, stukje lopen, effe zitten en wat drinken, stukje lopen en ga zo maar door. En natuurlijk werden we op de terugweg, hoe kan het ook anders als je er iedere keer langs komt, herinnerd aan de avond met levende muziek. Uurtje slapen, lekker naar het buffet, uurtje uitbuiken en door naar grote Yannis en kleine Yannis, de muziek speelde al volop, onze tafel was vrij en de drank begon ineens rijkelijk te vloeien, hoppa, yamas, laat maar komen dat oubollige gejengel op dat ding dat op een gitaar lijkt maar waar ik de naam even niet weet, klavecimbel soms? Bouzouki? Bazooka? Whatever! Na wederom genoeg alcohol genuttigd te hebben zijn we de laatste 50 meter naar ons hotelletje gelopen, gelukkig maar want pal voor het hotel op de rotonde stond een politiefuik, woehaa, wij zijn lekker te voet! En zo eindigde weer een dag op Kreta, morgen gaan we eens kijken of er nog wat actie te beleven is, wandeltochtje, scooter of quad huren voor een dagje, lekker snorkelen,  een boot huren kennen ze hier gek genoeg niet, dat zou pas lekker zijn, de hele dag langs de kust varen en hier een daar de boeg binnen steken. Helaas, geen boten te huur. We zullen wel zien, we vinden beslist iets. Welterusten allemaal, tot morgen!

Dag 4, woensdag

Lekker geslapen, comateus eigenlijk, en zonder dikke kop (figuurlijk gesproken!) van de matras gewipt voor het ontbijt, vandaag weer lekker buiten aan het zwembad. Daarna is Gina vertrokken voor een door het hotel georganiseerde wandeling naar een klooster, totaal 6km maar de eerste helft zou al een uur een drie kwartier duren, stevig de sokken erin zetten schijnt het dus niet te zijn. Braunie heeft zich met zijn studiemateriaal teruggetrokken op het balkon zolang er nog geen zon is, als die komt dan moet hij naar het andere balkon, jazeker, we hebben er 2. Uh, ik zeg wel studiemateriaal maar dit keer de papieren versie, of pdf versie zo je wil, ik moet nog wat opfrissen voordat ik volgende week weer in de schoolbanken kruip. Alles komt goed.

Gina was later in de middag terug om mij op de hoogte te brengen van de prachtige wandeling naar het klooster en het bezoek aan de nonnen, helaas kwam dat verhaal pas na het verhaal van auwa, ik ben gevallen! Broek kapot, het bloed sijpelde erdoorheen, liters was ze de laatste kilometers al kwijt geraakt, nou ja, een paar milliliter dan. Knie kapot en aan het bloeden, een teen helemaal bebloed en kloppend, nou, lekker dan. Gelukkig ben ik BHV’er dus ik snelde direct naar de receptie om hulp te halen, hahaha. Nee, we hebben de wonden schoongewassen en de EHBO kist geplunderd bij de receptie, de inhoud was een allegaartje van verbandspullen, ach, we hadden maar een gaasje en een paar stukjes leukoplast nodig. De zaak ontsmet en een gaasje eroverheen, de rest moet het lichaam zelf doen. Gauw een stukje lopen om de zaak niet stijf te laten worden, direct naar de Cactus Bar voor een pijnstiller, gek genoeg (echt waar!) was de apotheek op woensdagmiddag gesloten. Maar daar vinden we wel een remedie op hoor, een lekkere lumumba voor Gina en daarna nog een, de barman had al gezien dat ze pijn had en hield de fles ‘iets’ langer vast dan gebruikelijk. Werkt prima zo’n pijnstiller, haha.

De pijnstiller begon te werken en het werd tijd om eens aan het buffet te gaan neuzen, vanavond visavond, zalm en gebakken kleine visjes, altijd smakelijk. Na het buffet een uurtje uitbuiken en nog even een avondwandeling naar het strand, vandaar weer terug naar Yannis voor een slaapmutsje en toen was het tijd om een uurtje te gaan liggen. Gina haar knoken deden pijn, Braunie’s ruggewervels zitten weer aan elkaar vast en dat geeft een heel vervelend gevoel, alsof je een hartinfarct hebt, dat kennen we intussen wel. Volgende week de zaak maar eens laten kraken op de pijnbank bij Remy, oef, kijk ik niet naar uit maar wat moet dat moet.

In het hotel hadden ze vandaag extra voor mij, omdat ik de les gemist had, een bierfestival georganiseerd, helaas heb ik moeten afzeggen, voor een Mythos, een Corona, een Stella Artois of een Buckler als bierfestival loop ik helaas niet warm, sorry. Truste allemaal, tot morgen.

Dag 5, donderdag

Nog vroeger eruit, vandaag naar de lokale markt op slechts een half uurtje trappelen vanaf het hotel. Een hele strip diclofenac en een doos ibuprofen hebben ons redelijk goed door de nacht geholpen, nu heeft de airco weer huis gehouden, hatsjie, gezondheid, is dat een kou? Shit! Kan er ook nog wel bij. Een snel ontbijt, douchen en op naar de markt. Nu weten we waarom we thuis nooit naar de markt gaan, wat een krioelende mierenhoop van mensen die troep verkopen en mensen die troep willen kopen (toeristen dus), we zijn er dwars doorheen geschoten en aan de andere kant weer naar buiten gelopen, links en rechts een straatje ingedoken, een terrasje gepikt en van een lekkere kop koffie genoten, nog wat rondgeslenterd, wat plaatjes geschoten, een paar winkeltjes binnengestapt en weer ontvlucht, nog een terrasje gevonden voor een drankje, daarna weer een stukje gelopen, weg uit het toeristenparcours, het een stukje hogerop gezocht, weg uit het centrum, daar vonden we een souvlaki bar waar we een flinke lunch genoten en van 10 euro nog kleingeld terug kregen, woehaa, zo moet dat zijn. Nog even naar de supermarkt en via een omweg kwamen we ineens bij de Cactus Bar terecht, gek hè, hoe speel je zoiets klaar? Haha, wij kunnen dat. Lekker in de schaduw genoten van een drankje, natuurlijk, hoe kan het ook anders, om daarna een kleine siësta in te lassen op onze kamer.

We hebben besloten overdag wat meer te eten en ’s avonds alleen nog maar wat lekkernijen te snoepen van het buffet, ook vandaag weer, helaas hebben ze zo verrekte veel lekkernijen, haha. Na het eten hebben we een after dinner wandeling gemaakt, terug naar de Cactus voor koffie en een digestief. Die van Gina werd een lumumba en ik natuurlijk dan maar weer een biertje, wat kan het ook allemaal verrekken, volgende week denken we wel weer een keer aan lijnen……………..denken zeg ik! Een aantal pitstops later werd het langzaam tijd onze bedstee maar weer eens op te zoeken voor een weldadige nachtrust. En zo komt er weer een einde aan een heerlijke warme dag waarop we niks hoefden te doen, niks, niks, helemaal niks. Truste wereld, wij gaan knorren.

Dag 6, vrijdag

Zelfde ritueel, opstaan, wassen, ontbijten en effe kalimera zeggen tegen iedereen. Na het ontbijt een beetje uitbuiken en daarna een stevige wandeling naar het dorp, niet langs de boulevard met al zijn toeristenvallen maar via een omweg bovenlangs waar de lokaaltjes wonen en leven. Oké, de gang langs een lokaal restaurant was minder, het was eten wat de pot schaft, niet echt ons idee, dus door naar het centrum. Daar wat rondgesnuffeld en rondgelopen, een lekker kop koffie genoten bij het koffiebarretje waar we gisteren per ongeluk terecht kwamen, daarna door langs de boulevard om op tijd weer terug te keren naar het lokale terrein. En zie, de souvlaki bar riep ons, een broodje gyros met friet voor Gina en een gigant broodje gyros voor Braunie, een portie friet, een Mythos biertje en een fles water en dat alles voor acht euro en tien cent. Dat broodje gyros was dermate goed gevuld dat Brauns zijn avondeten kon overslaan, een kilo vlees volgens mij, woehaa. Tijd voor een kleine siësta, Gina vertrok met de tablet naar een plaats waar het internet sneller was (lees: waar Brauns niet snurkte) en die kleine Brauns snurkte een uurtje….of nog wat. Vlak voor zonsondergang was het tijd voor het buffet, ik kreeg geen hap meer naar binnen en besteedde de tijd met het gadeslaan van alle andere mensen. Net op tijd om de zon in de zee onder te zien gaan was Gina op het strand, gevolgd door de schrijver die de afkorting naar de Catus Beach Bar nam. Een piña collada en een paar pinten verder was het tijd om terug te keren naar ons mandje, helaas stonden Yannis en Yannis ons al op te wachten en lokten ons binnen voor een slaapmutsje. Nou, dat hebben we geweten, doe maar een biertje en een ouzo, en nog een, en nog een, daarna maakten we op de een of andere manier vriendjes met de tafels naast ons en nog meer bier werd getapt, vergezeld van Griekse raki met honing, een nieuwe godendrank. Na een kannetje of drie konden we bijna onze eigen naam niet meer uitspreken, laat staan spellen, het werd hoog tijd om ons mandje op te zoeken. Dat ging niet zonder slag of stoot, elke keer als we geld op tafel gooiden kwam er meer raki met honing, uiteindelijk hebben we moeten doordrinken tot het allemaal op was, het was heerlijk maar ik vraag me af of we de zaterdag nog bewust gaan meemaken. Truste lieverds, spelfouten mag je houden.

Dag 7, zaterdag

Oef, het was even moeilijk opstaan hoor, de vrijdagavond hamerde nog behoorlijk door onze koppen. Ontbijtje dan maar? Lekker! Douchen en een stukje lopen dan maar? Lekker! Het zweet (lees alcohol) kwam er in straaltjes uit, verdorie, altijd dat zuipen. Terrasje op, koffie, lekker! Stukje lopen, ondertussen aan een liter water lurkend, effe zitten, stukje lopen………………het ging allemaal al snel iets beter.

Biertje dan maar? Lekker! Na een laatste ronde door de omgeving kwamen we bij Jimmy’s Seafood & Grill, lekker origineel, haha, waar ze ons een paar heerlijke visgerechten voor wisten te zetten, je kreeg gewoon de pan voor je neus gezet. Daarna een korte siësta om tegen het vallen van de avond nog één laatste keer naar het dorpje te lopen, een soort van afscheidswandeling zeg maar. Op de terugweg tegen beter weten in toch nog even bij de Yannissen gestopt en er voor de laatste keer het glas geheven, en nog een, en nog een……………….en toen hebben we de handdoek gegooid, nee mannen, even serieus blijven, wij moeten nog inpakken, morgenochtend moeten we al om 7 uur op pad geloof ik, vandaag laten we de drank voor wat hij is. Boehoe, afscheid is nooit leuk maar ooit moet het ervan komen.

Dag 8, zondag 14 september

Zoals we al zeiden, vroeg uit de veren, ontbijten, douchen en de laatste spulletjes in het koffer, rond kwart voor 8 kwam de bus die ons naar het vliegveld bracht, duwen en dringen om erdoorheen te komen, hartstikke druk, maar ja, wat wil je op een zondag, dan wil iedereen naar huis. Onze plekjes vooraan in de vlieger waren dit keer wel vrij en voor je het weet sta je in Groningen. Groningen? Wtf nou Groningen? Nee meneer, we zijn de weg niet kwijt, de route loopt nu eenmaal zo. Vanuit het raampje de luchthaven even bekeken, wat een armetierige bedoening, da’s echt een stuk asfalt in het boerenlandschap. Maar je hoeft er waarschijnlijk nooit lang te wachten om in te checken, haha. Na een half uurtje op de grond en wat poppetjes wisselen gingen we door voor de laatste spurt over Nederland richting Mestreech. De wind waaide uit het noorden dus we moesten een rondje draaien om aan te zetten voor de landingsbaan maar net toen we de landing inzetten bleek er nog een Apache helicopter(Beek for Speed activiteiten) op de baan rond te lummelen dus we kregen een ererondje over Limburg, gelijk even kans gezien om wat leuke plekjes vanuit de lucht te bekijken. Bij de tweede poging was het raak, de Goodyears van de 737 klampten zich vast aan het beton van de baan, na het uitrollen konden we halverwege de baan al scherp naar links het platform op. Parkeren die hap, eruit, even zwaaien naar Simon in de toren, wachten op de plunjebalen en de kleine grijze donderbus opgezocht. Het was alweer etenstijd dus we zijn direct doorgeschoten naar het fritkot in België waar Nicole de frietjes weer goudgeel voor ons bakte. Daarna naar huis, maandag de hondjes ophalen en dan begint het normale leven weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: